فرمانرو شاخه رده راسته خانواده
جانوران طنابداران پستانداران گوشت خواران گربه سانان
نام علمی
Panthera tigris virgata
نام انگلیسی
Caspian Tiger, Hyrcanian Tiger, Turan Tiger
نام فارسی
ببر مازندران
وضعیت(طبقه)جمعیت در دنیا
منقرض ( Extinct )
وضعیت(طبقه)جمعیت در ایران
منقرض ( Extinct )
پراکنش
ایران ( - ) 0
عکس گونه در گوگل

در گذشته نه چندان دور ‏ نه زیر گونه ببر به نام های کاسپین (نام های دیگر: هیرکان ‏، مازندران)‏، بالی ، جاوه ، سیبری (نام دیگر: آمور ) ، بنگال ، هند و چین ، مالزی ، سوماترا ، و جنوب چین بر روی کره زمین زیسته اند که سه زیر گونه ی ابتدایی این لیست یعنی کاسپین ، بالی ، و جاوه منقرض شده اند.
ببر کاسپین در زمان حضور در طبیعت ایران در جنگل ها ، تالابها ، و بوته زارهای نزدیک به آب مناطق خزری واقع در شمال کشور می زیستند و از نظر ظاهری ، دارای خصوصیات منحصر به فردی بوده است.
رنگ کمر زرد مایل به قهوه‌ای روشن (یا همان رنگ اخرایی) با نوارهای راه راه زرد ، صورت زرد با نوارهای راه راه قهوه ای بر پیشانی ‏، لکه های سفید در اطراف چشم ها و گونه ها ، گوش های بسیار کوتاه و کروی و البته فاقد مو در نوک ، گونه های پرمو ، موهای بلند در سرتاسر سطح بدن ، جمجمه و یال کوچک، دم زرد رنگ با نوارهای راه راه سفید مایل به زرد ، رنگ سفید سطح داخلی پاها ، زردی سطح خارجی پاها و بزرگی پنجه ها در مقایسه با زیر گونه های دیگر ، همه و همه از ویژگی های ظاهری ببر کاسپین بود.
نرها مابین 169 تا 240 کیلوگرم و ماده ها از 85 تا 135 کیلوگرم وزن داشتند. رژیم غذایی اصلی این گوشتخواران عبارت بود از گراز ، شوکا ، غزال و گاو. از مهمترین عوامل انقراض می توان به شکار بی رویه ، تخریب زیستگاه و کاهش طعمه در طبیعت اشاره نمود.
ببر کاسپین از چنان شهرتی برخوردار بود که ویلیام شکسپیر - شاعر، نمایشنامه نویس، و هنرپیشه انگلیسی‌ - در "مکبث" درباره این زیر گونه ارزشمند نوشت.
در سال 2009 میلادی ، دانشمندان رشته ژنتیک دانشگاه آکسفورد انگلستان ثابت کردند که ببر کاسپین ، تنها یک نوکلئوتید با ببر سیبری تفاوت دارد که این مهم خود نشان دهنده آن است که این دو زیر گونه در کمتر از ده هزار سال قبل ، دارای نیای مشترک بوده اند. لذا کشور قزاقستان در تلاش است که با افتتاح پارک ملی ببر کاسپین در سال 2019 میلادی ، زیر گونه ببر کاسپین را طی مدت زمان 15 الی 20 سال احیا کند و تعدا آنها را با استفاده از تکنیک های مهندسی ژنتیک ، به 200 قلاده برساند.
روایت های متفاوتی در مورد مشاهده آخرین ببر کاسپین در ایران وجود دارد که معتبرترین آنها در کتاب راهنمای صحرایی پستانداران ایران به قلم هوشنگ ضیائی آمده است. ضیائی مدعی است که آخرین ببر در پارک ملی گلستان توسط یک شکارچی ترکمن در سال 1337 خورشیدی (1958 میلادی) شکار شد و پس از آن ، دیگر نه کسی این زیر گونه را در ایران دید و نه کسی غرشش را شنید.